fundacja weiss logo
FUNDACJA MUZEUM WOJCIECHA WEISSA
31-014 Kraków, ul. Sławkowska 12
tel. +48 605 720 617
strona główna | Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.
weiss kalendarium
Józef Sperling (1884-1949) - Entrepreneur and Innovator
Katarzyna Łomnicka

The calls for the renewal of crafts which emerged in Europe at the end...
> więcej
W pałacu Tyszkiewiczów na Zatroczu na Litwie, w najbliższym sąsiedztwie historycznych Trok, została otwarta wystawa „MIŁOŚĆ I CZAS. Malarstwo...
> więcej
ZAWSZE MŁODA! POLSKA SZTUKA około 1900
wystawa sztuki Młodej Polski otwarta została na I piętrze w Kamienicy Szołayskich, oddziale Muzeum...
> więcej
kalendarium


1875 
Wojciech Stanisław Weiss urodził się 4 maja w Leordzie w Rumunii jako syn Stanisława Weissa i Marii z Kopaczyńskich. Ojciec Wojciecha był emigrantem po upadku powstania styczniowego 1863 roku. Prześladowany, udał się do Rumunii, gdzie pracował jako urzędnik kolejowy.

1888-1890

Wojciech zostaje wysłany do kraju i zaczyna naukę w Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. Jednocześnie, w roku szkolnym 1888/89 uczęszcza do klasy fortepianu Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego, a od końca 1889 do pierwszych dni 1891 również do Szkoły Przemysłu Artystycznego. Uczęszcza na wystawy TPSP entuzjazmując się obrazami Matejki, Brandta, Styki, Kossaka i Simiradzkiego.

1891
Weissowie powracają z Rumunii do kraju i zamieszkują na Podgórzu w Krakowie. Wojciech kontynuuje naukę w Gimnazjum św. Anny oraz w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego. Jednocześnie usilnie zabiega o przyjęcie do Szkoły Sztuk Pięknych. Przychylna ocena przedstawionych prac umożliwia mu, jako wolnemu słuchaczowi, uczęszczanie do szkoły na lekcje rysunku.

1892
Pochlebna opinia Jana Matejki o talencie młodziutkiego Weissa decyduje o tym, iż Wojciech ukończywszy czwartą klasę rezygnuje z dalszej nauki w gimnazjum i rozpoczyna w październiku regularne studia w Szkole Sztuk Pięknych - od razu jako uczeń drugiego oddziału.

1892-1896
W kolejnych oddziałach (kursach) rysunku i malarstwa profesorami Weissa byli: Izydor Jabłoński, Władysław Łuszczkiewicz, Florian Cynk, Leopold Löffler i Józef Unierzyski, od końca 1895 roku zaś, nowoprzyjęty do Szkoły zreorganizowanej przez Juliana Fałata - Leon Wyczółkowski. Od samego początku nauki Wojciech Weiss wyróżnia się talentem i pracowitością, czego dowodem są między innymi przyznawane mu liczne nagrody. Spośród ważniejszych wymienić tu należy: srebrny medal za malowanie i rysunki wykonane w ciągu roku 1893/94, drugą nagrodę przyznaną przez Dyrekcję TPSP na dorocznej wystawie prac uczniów Szkoły oraz złoty medal za talent i prace w malarstwie otrzymaną za rok

1894/95
Pierwszy, pięcioletni etap nauki kończy Wojciech Weiss w lipcu 1896 r. zdobyciem złotego medalu, najwyższej nagrody pieniężnej za konkursowe studium malarskie oraz, przyznanym nieco wcześniej na okres czterech lat, stypendium dr Franciszka Urbańskiego. Z tego okresu zachowały się kompozycje konkursowe, m.in.: "Wywołanie ducha Barbary Radziwiłłówny", "Pokusa", "Odyseusz pod ziemią w Hadesie" i znakomite studia aktów męskich, ponadto spory zespół małych prac olejnych związanych tematycznie z okolicami Podgórza i stacji w Płaszowie. W 1895 r. namalował al fresco kompozycję osnutą na motywach z mitologii greckiej, na ścianie szczytowej budynku Towarzystwa Gimnastycznego "Sokoła" w Krakowie.

1896 W końcu lipca udaje się w pierwszą podróż po Europie. Z wycieczką szkolną, która trwa aż do początków października zwiedza Wrocław, Berlin (tu m. in. Światową Wystawę Przemysłową), Drezno, Pragę, Wiedeń i Budapeszt. Po powrocie kontynuuje naukę w tzw. Klasie mistrzowskiej (majsterszuli) u prof. L. Wyczółkowskiego. Tu powstają wybitne akty oraz studia modeli w strojach z podkrakowskich Bronowic.

1897
Wiosną (kwiecień/maj) wyjeżdża po raz pierwszy do Paryża, na trzy tygodnie. Trasa wyjazdu wiedzie przez Wiedeń i dalej przez Alpy szwajcarskie. W Paryżu zwiedza m.in. Luwr, Galerię Luksemburską, Wersal. Poznaje twórczość malarzy francuskich, z których jedynie obrazy Moneta i Courbeta wspomina z uznaniem. Po raz pierwszy obrazy jego uczestniczą w wystawie w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie gdzie pokazuje pastel "Sprzeczka". W tym roku powstaje też "Autoportret z jabłkiem", wyraźna zapowiedź zmian w jego twórczości. W grudniu Ludwik Szczepański proponuje mu współpracę z krakowskim "Życiem".

1898 Nadal kształci się u Wyczółkowskiego. W lutym otrzymuje kolejne wyróżnienie, grono profesorów Szkoły przyznaje mu najwyższą nagrodę rządową - złoty medal. Wojciech Weiss maluje w tym roku m. in. "Melancholika" i "Suchotnika". Obrazy te stawiają młodego jeszcze adepta krakowskiej uczelni w czołówce artystów młodopolskich. Blisko wiąże się ze Stanisławem Przybyszewskim, który jesienią tego roku przybywa z Berlina do Krakowa i obejmuje redakcję "Życia". Wojciech Weiss zostaje członkiem Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka"; w tym roku, na II wystawie tego Towarzystwa wystawia za namową Jana Stanisławskiego "Melancholika".

1899
Wiosnę spędza w podgórskiej miejscowości koło Rzeszowa, w Strzyżowie, zamieszkując na stacji kolejowej, gdzie przeprowadza się wraz z mężem Stanisławem Florkiem, siostra artysty Emilia. Odtąd do 1904 Weiss przyjeżdża tam często na plenery. Kończy Szkołę Sztuk Pięknych. Cieszy się uznaniem w środowisku. "Życie" zapowiada wydanie albumu o Wojciechu Weissie, z tekstem Stanisława Przybyszewskiego. W towarzystwie Włodzimierza Tetmajera i Leona Wyczółkowskiego w sierpniu przebywa w Zakopanem. Stąd donosi w liście, że będzie malował portret Dagny Przybyszewskiej.W końcu października Weiss wyjeżdża ponownie do Paryża. Krótko mieszka u Ignacego Pieńkowskiego, później wynajmuje sam pracownię na Impas du Maine. W tym roku powstaje "Portret rodziców" wystawiony na Powszechnej Wystawie Światowej w Paryżu w 1900.

1900 Pobyt w Paryżu upływa na zwiedzaniu muzeów, galerii i miasta. Weiss dużo maluje, a spośród powstałych tutaj kompozycji "Autoportret z maskami" należy do najbardziej znanych dzieł w jego twórczości. Od Konstantego Marii Górskiego dowiaduje się o trzyletnim stypendium przyznanym mu przez Michała hr.Tyszkiewicza. Planuje dalsze studia we Włoszech. Tymczasem w końcu maja wyjeżdża z Tadeuszem Okoniem na tydzień nad morze, do Treport w Normandii. W drugiej połowie roku sporo czasu spędza w Strzyżowie. W "Życiu" ukazuje się artykuł Stanisława Lacka o Wojciechu Weissie z reprodukcjami jego dzieł. Rysunki i litografie Weissa były kilkakrotnie publikowane w "Życiu", głównie jako ilustracje do utworów Stanisława Przybyszewskiego. Oprawę graficzną nadał też Weiss m.in. wydanemu w 1906 tomikowi wierszy Gustawa Porębskiego i wydanym w 1909 poezjom Marceliny Kulikowskiej.

1901
Wyjeżdża do Włoch. Od marca do sierpnia przebywa we Florencji. Zapisuje się do Regio Istituto di Belle Arti di Firenze- Scuola Libera dell Nudo. Zwiedza muzea, urzeka go Boticelli i Gozzoli. Spędza wspólnie czas z Antonim Procajłowiczem, Wilhelmem Mitarskim i Włodzimierzem Perzyńskim, któremu wykonuje tutaj, we Florencji, wielokrotnie później wystawiany portret. W listach do rodziców donosi o drodze powrotnej przez Wenecję i o planowanym spędzeniu jesieni wspólnie z Perzyńskim w Strzyżowie i w pobliskim Odrzykoniu. Na zimę wraca do Krakowa. Zenon Przesmycki prosi listownie o współpracę z "Chimerą", zamawia okładkę i kilka litografii.

1902 W styczniu wyjeżdża ponownie do Włoch. Tym razem zapisuje się do Regio Istituto di Belle Arti di Roma - Scuola Libera con Modelo Vivente. Do czerwca mieszka w Rzymie, w międzyczasie kilkakrotnie odwiedza ponownie Florencję. Przebywa też w pięknych okolicach Tivoli. Z obrazów, które powstają w czasie rzymskiego pobytu Weissa, trzy wysyła na wystawę do Salonu Krywulta. Po powrocie do kraju udaje się w lipcu na dwa tygodnie do Warszawy, później, zapewne jak co roku, wyjeżdża do Strzyżowa.

1903
Pierwszy zeszyt wydawnictwa "Sztuka polska" wydany nakładem księgarni H. Altenberga we Lwowie zamieszcza sylwetkę twórczą Wojciecha Weissa nakreśloną przez Antoniego Łada Cybulskiego i Konstantego Górskiego.

1904 
Na krótko wynajmuje pracownię w kamienicy na rogu Czapskich i Jabłonowskich w Krakowie, tutaj maluje "Perseusza". W tym roku tworzy też m.in. tak charakterystyczne obrazy jak "Demon", "Pogrzeb w mieście" i "Wiolonczelista (Portret Fromera)". Wydana zostaje "Teka Grafików Polskich", w której Weiss reprezentowany jest dwoma litografiami.
Rodzice artysty kupują dom w Kalwarii Zebrzydowskiej, do którego wyprowadzają się z Podgórza. Odtąd tematem znakomitej części dzieł Wojciecha Weissa będzie kalwaryjski dom i otaczający go sad, pola, lasy i wzgórza Kalwarii wraz z Klasztorem. Pojawiają się zapowiedzi tzw. białego okresu w jego twórczości, który trwał będzie do ok. 1912. U rodziców, przebywa przez większą część roku nie rozstając się jednak z Krakowem, gdzie wynajmuje nową pracownię na poddaszu przy ul. Podzamcze 14. W tym roku kończą się pobyty w Strzyżowie.

1906 
Na okres dwóch lat zostaje członkiem wiedeńskiej "Secesji". Wchodzi w skład zarządu Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Jesienią przybywa do Krakowa z osiemnastoletnia Irena Silberberg, była uczennica warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych Ksawerego monachijskiej pracowni Szymona Holossy'ego. Nie mogąc podjąć nauki na krakowskiej ASP, niedostępnej wtedy jeszcze dla kobiet, zgłasza się, by kontynuować studia plastyczne, na prywatne lekcje malarstwa prowadzone przez Weissa w pracowni przy ul. Kanoniczej. 

1907 
Wiosną przedstawia swoją uczennicę Irenę (Renię) rodzicom w Kalwarii.
Z początkiem roku prowadzi lekcje rysunku w Akademii Sztuk Pięknych zastępując urlopowanego Józefa Unierzyskiego. Równolegle z działalnością pedagogiczną i własną twórczością poświęca się nadal muzyce, grając w smyczkowym zespole kameralnym na skrzypcach i altówce. Zostaje wybrany do zarządu Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka" 

1908 
12 maja w Kalwarii Zebrzydowskiej bierze ślub z Ireną Silberberg. Portrety żony będą należały do ulubionych tematów jego twórczości. W październiku Julian Fałat zwraca się do Wojciecha Weissa z propozycją objęcia prowizorycznego kierownictwa szkoły rysunkowo-malarskiej, prowadzonej dotąd przez J. Unierzyskiego. Trzydziestotrzyletni Weiss nawiąże w ten sposób ponowny, stały kontakt z krakowską uczelnią. Walne zgromadzenie Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka" wybiera Wojciecha Weissa na prezesa. Weiss w ciągu swego życia bierze udział niemal we wszystkich wystawach organizowanych przez "Sztukę" w kraju i za granicą. W późniejszych latach będzie również wielokrotnie członkiem zarządu tego Towarzystwa.

1909 
Ma miejsce pierwsza indywidualna wystawa prac Wojciecha Weissa w salach Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

1910 
W styczniu otrzymuje nominację na profesora nadzwyczajnego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W Akademii, do połowy 1911 prowadzi dodatkowo pracownię malarstwa za urlopowanego Leona Wyczółkowskiego. Dla grupy studentów ASP prowadzi plener w Poroninie i w Bukowinie. Zostaje wybrany wiceprezesem "Sztuki". Bierze udział w IX Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji. Jeszcze czterokrotnie - w latach 1914, 1920, 1926 i w 1932 wystawia swoje dzieła na Międzynarodowym Biennale Sztuki w Wenecji.

1911 
W kwietniu wraz z żoną wyjeżdża do Paryża. Na zaproszenie Alfreda Chłapowskiego przybywa do Wielkopolski i w pierwszych dniach września maluje portret Heleny z Mielżyńskich Chłapowskiej w ich majątku w Bonikowie. Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych wystawia w swym salonie prace Weissa. Z końcem roku prowadzi za Józefa Mehoffera dodatkowo pracownię malarstwa dekoracyjnego. Mniej więcej w tym czasie, w twórczości Weissa precyzuje się nowy styl bliski postimpresjonistycznemu koloryzmowi.

1913 
W sierpniu zostaje mianowany profesorem zwyczajnym ASP. We wrześniu wyjeżdża z żoną do Wenecji. Nadal wchodzi w skład zarządu Towarzystwa "Sztuka". Jest komisarzem wystawy Juliana Fałata, Leona Wyczółkowskiego i Xawerego Dunikowskiego, którą organizuje "Sztuka" w Pałacu Kryształowym w Monachium. Za obraz "Owoce" dostaje doroczną nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności im. Probusa Barczewskiego.

1914 
Tuż przed wojną przeprowadza się do mieszkania przy ul. Straszewskiego 2, mieszczącego się w tej samej kamienicy (narożnej) co Podzamcze 14; otrzymuje pracownię w ASP. Wkrótce po wybuchu wojny Weissowie wyjeżdżają do Wiednia. Wojciech korzysta tutaj z pracowni Kazimierza Pochwalskiego. Na Jubileuszowej Wystawie Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych otrzymuje złoty medal. W październiku odznaczony zostaje bawarskim Orderem św. Michała, w tymże roku otrzymuje też Order Austriackiej Żelaznej.

1915-1920 
W roku akademickim 1918/1919 Weiss zostaje powołany na pierwszego w niepodległej Polsce rektora Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W trudnych warunkach podejmuje obowiązki organizacyjne i pedagogiczne. Pracuje nad nowym statutem, wiele czasu poświęca reorganizacji uczelni. M.in. za jego kadencji umożliwia się kobietom po raz pierwszy w dziejach ASP podejmowanie studiów artystycznych; urzeczywistnia więc ideę, której rzecznikiem w gronie profesorów był już od dawna. Jest delegatem i powołany zostaje do prezydium Pierwszego Powszechnego Zjazdu Polskich Artystów Plastyków, jaki odbył się w marcu 1919 w Warszawie. W tym czasie w pracowni malarstwa prowadzonej przez Weissa studiują m.in. Eugeniusz Eibisch, Jerzy Fedkowicz, Jan Hryńkowski, Artur Nacht-Samborski. W latach 1915-1917 W. Weiss prowadzi także w zastępstwie Józefa Pankiewicza, przebywającego wówczas za granicą, pracownię grafiki. W 1918 r. wyjeżdża na plener do Puław. W tym czasie powstaje wiele interesujących obrazów. Wymienić wypada: "Wenus" (1916), "Gracje" (1916), "Ceres" (1916), "Portret Emilii Florkowej" (1916-1917), "Rodzice pod gruszą" (przed 1920), "Rodzina przy stole" (1918), "Odpoczynek malarza" (1919), "Amor" (1919), "Polityka" (1920). W listopadzie 1919 r. otrzymuje kolejną nagrodę Polskiej Akademii Umiejętności za obraz "Floriańska w żałobie". W latach 1915-1920 tworzy też kilka rzeźb, z których pierwsze wystawia już w 1916 r. Dalsze rzeźby, głównie biusty modelek powstaną w latach późniejszych.

1921 
W styczniu urodziła się córka Anna (wybitny lekarz, współtwórczyni alergologii polskiej.) W pracowni Wojciecha Weissa w Akademii studiują m.in.: Józef Czapski, Zygmunt Menkes, Zygmunt Radnicki i Zygmunt Waliszewski.

1922 
Począwszy od tego roku Weiss bierze niemal corocznie, aż do wybuchu wojny, udział w wystawach organizowanych przez Carnegie Institut w Pittsburgu (USA). Maluje znany obraz "Modystki". W lipcu umiera ojciec artysty.

1923 
Wojciech i Irena Weissowie wprowadzają się do nowo wybudowanej willi przy ul. Krupniczej w Krakowie. Budynek wzniesiono według projektów Franciszka Mączyńskiego, Tadeusza Stryjeńskiego i Józefa Sperlinga. Latem po raz pierwszy wyjeżdża do Nicei. Zamieszkuje u Marii i Józefa Sperlingów (Maria Sperling była najmłodszą siostrą Ireny Weissowej, również malarką, która jako abstrakcjonistka zajęła znaczącą pozycję w sztuce francuskiej). Odtąd mają miejsce coroczne niemal pobyty Weissów w południowej Francji, malują w Nicei, Villefranche i Monte Carlo. Poznają twórczość mieszkającego w Nicei Henry Matissa.

1924 
Od października Weiss wchodzi w skład Komitetu Redakcyjnego miesięcznika "Sztuki Piękne", w Komitecie tym pozostaje do końca 1934. Za obraz "Helenka" (nie powrócił z wystawy w USA w 1939 r.) otrzymuje nagrodę w Salonie Warszawskiego Towarzystwa Artystycznego.

1925 
Rok jubileuszowy - 50-lecia artysty. Za wybitne zasługi i osiągnięcia artystyczne otrzymuje w listopadzie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Z tej okazji ukazują się liczne omówienia twórczości Wojciecha Weissa, m.in. Stanisława Świerza w "Sztukach Pięknych". W lutym umiera matka artysty. W kwietniu wyjazd do Nicei, później do Wenecji. Powstają tutaj liczne pejzaże oraz tematy do cyklu drzeworytów z południowej Francji i Włoch. Na dorocznym Salonie Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, w uznaniu wybitnej wartości wystawianych dziel, przyznano Weissowi Dyplom Honorowy, uprawniający do wystawiania w Zachęcie bez oceny jury. Osobną nagrodę otrzymał obraz "Odpoczynek". Wojciech Weiss zostaje członkiem rzeczywistym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie.

1926 
Doroczny wyjazd do Nicei. We Lwowie ma miejsce interesująca wystawa malarstwa: Aneri Ireny Weissowej, jej nauczyciela - Wojciecha Weissa oraz jego nauczyciela Leona Wyczółkowskiego.

1927 
W czerwca urodził się syn Stanisław (profesor Politechniki Krakowskiej). W związku z bojkotem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych przez część artystów urządzona została Wystawa Niezależnych w kamienicy Józefa Sterlinga przy ul. Sławkowskiej. Weiss jest współorganizatorem wystawy i projektuje do niej plakat. Bierze udział w dużej wystawie sztuki polskiej w Helsinkach i Sztokholmie zorganizowanej przez Towarzystwo Szerzenia Sztuki Polskiej Wśród Obcych (TOSSPO). W kolejnych wystawach tego Towarzystwa wysyłanych do wielu miast europejskich i pozaeuropejskich aż do 1939 r. Weiss również eksponuje swoje prace. 

1928 
W czerwcu wyjeżdża ponownie do Nicei. W tym czasie również ma miejsce jego kilkudniowy pobyt w Paryżu.

1929 
Na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu artysta otrzymuje Wielki Złoty Medal. W tym roku przyznana zostaje Weissowi również nagroda Miasta Stołecznego Warszawy.

1930 
Z okazji jubileuszu 75-lecia Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych zorganizowany został Jubileuszowy Salon Krakowski. Równorzędną nagrodę Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (WRiOP) otrzymuje Wojciech Weiss wraz z Xawerym Dunikowskim. Również na Listopadowym Salonie Instytutu Propagandy Sztuki w Warszawie, Weissowi przyznano jedno z czternastu równorzędnych nagród za obraz "Modelka".

1931 
Komitet Wawelski zwraca się m.in. do Weissa z propozycją zaprojektowania plafonów do sześciu sal wawelskich. Weiss przygotowuje liczne szkice i duży obraz "Parki przecinające nić życia", przeznaczony na plafon do sali w Kurzej Stopce, jednakże projekty te nie doczekały się realizacji. Dzieła te są obecnie własnością Zamku Królewskiego na Wawelu.

1932 
Wyjeżdża do Wiednia wraz z Karolem Fryczem, Fryderykiem Pautschem, Stefanem Filipkiewiczem i Franciszkiem. Kleinem. Sądząc z notatek w szkicowniku, ma również miejsce pobyt w Wenecji.

1933 
Po raz drugi Wojciech Weiss zostaje rektorem krakowskiej ASP do 1936. Maluje na plenerze w Ojcowie.

1934 
W tym roku ma miejsce największa z przedwojennych wystaw indywidualnych artysty - retrospektywna, obejmująca lata 1890 - 1920. Weiss wystawia wraz z uczniami, wśród których widnieją m.in. nazwiska: Jerzego Fedkowicza - komisarza wystawy, Jana Hryńkowskiego, Zygmunta Radnickiego. W. Weiss zaprojektuje jedną z kabin klasy turystycznej polskiego statku oceanicznego m/s Piłsudski, którego wodowanie odbyło się w grudniu. Zostaje nagrodzony przez jury I Ogólnopolskiego Salonu 1934 w Krakowie. Maluje duży obraz "Reklama" (przemalowany później i zatytułowany "Ecce Homo").

1935 
Otrzymuje kolejny Złoty Medal - za obraz "Reklama", przyznany przez sąd konkursowy Salonu Jubileuszowego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie. Ponadto otrzymuje medal srebrny pozłacany i dyplom pamiątkowy z okazji XV rocznicy odzyskania morza. Ma miejsce pierwszy z czterech dorocznych wyjazdów nad morze do Jastrzębiej Góry, z pobytów tych pochodzi duży zespół pejzaży morskich. Wyjeżdża na plener ze studentami do Zakopanego i Bukowiny. We wrześniu przebywa w Wenecji.

1936 
We wrześniu i w październiku podróżuje do Wiednia, Wenecji, Florencji i Nicei. Jest członkiem Komitetu Honorowego Wystawy Sztuki Łotewskiej organizowanej w Zachęcie przez TZSP i Towarzystwo Polsko-Łotewskie. W następnym roku otrzyma łotewski Order Komandorski. Za obraz "W spiżarni" pokazany na dorocznym Salonie TZSP otrzymuje nagrodę pieniężną Ministra WRiOP. Prezydium Polskiej Akademii Nauk przyznaje artyście Złoty Wawrzyn Akademicki.

1937 
W krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych po śmierci Jana Wojnarskiego prowadzi przez dwa lata katedrę grafiki. Za całokształt działalności artystycznej i pedagogicznej otrzymuje doroczną nagrodę Ministra WRiOP. Wyróżniony zostaje też złotym medalem na Międzynarodowej Wystawie "Sztuka i Technika" 

1938 
Za długoletnią pracę w Akademii Sztuk Pięknych rektor Fryderyk Pautsch wręcza Weissowi medal srebrny (wcześniej tego roku - brązowy). Z okazji "Salonu 1938" w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych jest laureatem nagrody Ministra WRiOP za obraz "Martwa natura".

1939 
Za obraz "Ryby" pokazany na wystawie ",Martwa natura w malarstwie polskim" urządzonej przez IPS w Warszawie dostaje Nagrodę Honorową, za obraz "Burza" wystawiony w Zachęcie na III Wystawie Morskiej Dyplom Honorowy. Tuż przed wybuchem wojny, zastępując nieobecnego wówczas rektora, z narażeniem życia wobec okupanta prowadził Akademię Sztuk Pięknych jako jedyną uczelnię artystyczną w Polsce aż do 14.12.1939.

1939-1945 
W okresie okupacji Weissowie pozostają w Krakowie. Do 1942 artysta ma możliwość korzystania z małej pracowni w ASP od strony ul. Basztowej. Później maluje tylko w domu. Powraca do drzeworytu, którego tematem są motywy z architekturą Krakowa. Powstają nieliczne obrazy olejne.

1945-1950
Natychmiast po wyzwoleniu Krakowa obejmuje dawne stanowisko, zabezpiecza uczelnię i jej zbiory do czasu powołania nowych władz. Podejmuje pracę pedagogiczną, prowadząc równocześnie dwa kursy. W lipcu 1946 organizuje plener w Harendzie, biorąc w nim osobisty udział. Niestety już we wrześniu 1946, z uwagi na wiek, zostaje przeniesiony w stan spoczynku. Jest to wielki cios dla artysty, który pełen zapału i sił twórczych nie może pogodzić się z tym faktem. Był jednym z profesorów najdłużej, bo blisko czterdzieści lat związanych z krakowską Akademią, jednym z najbardziej zasłużonych w jej dziejach, wychowawcą wielu pokoleń malarzy tak chętnie studiujących pod jego kierunkiem. W 1948, w uznaniu całokształtu twórczości plastycznej, dostaje nagrodę miasta Krakowa, a w rok później nagrodę Premiera R.P. dla Ziemi Krakowskiej. W 1948 r. zostaje wybrany na wiceprezesa Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie.

1950 
Odnosi ostatni za życia sukces - za obraz "Manifest" siedemdziesięciopięcioletni artysta otrzymuje pierwszą nagrodę w dziale malarstwa na Pierwszej Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w Warszawie. Obraz trafia do siedziby Rady Państwa. Zostaje nakręcony film krótkometrażowy poświęcony artyście. Za namową prof. J. Starzyńskiego i Z. Leśnodorskiego przystępuje do pisania pamiętników - "Wspomnień", które doprowadza niestety tylko do 1903 r. W sierpniu Minister Kultury i Sztuki przywraca Wojciecha Weissa na stanowisko profesora w krakowskiej Akademii.
Niespodziewana śmierć artysty 7 grudnia 1950. przerywa wszystkie plany. Zostaje pochowany w grobowcu rodzinnym w Kalwarii Zebrzydowicach.
opracowane wg: Jerzy Nowakowski "Kalendarium życia i twórczości", katalog wystawy Wojciecha Weissa, Muzeum Narodowe w Poznaniu, 1997  
partage         traku         muzeum krakow         palac w
ZAPISZ SIĘ DO NEWSLETTERA

Fundacja Muzeum Wojciecha Weissa 
31-014 Kraków, ul. Sławkowska 12

tel:    +48 605 720 617 
mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript.

facebook 
logotypy stopka  wszyskie prawa zastrzeżone.
copyright 2012 by Fundacja Weissa
projekt strony internetowej hauerpower